Victoria Falls

Eind van de middag was er nog tijd om de Victoria Falls te bezoeken. Woorden schieten te kort.

Leeuwen, olifanten, apen en nijlpaarden

Zaterdag 5 september
Even geen doopsgezinde werkzaamheden, maar gewoon vakantie. We zitten op onze tweede kampeerstek. Aapjes spelen in de bomen om ons heen en maken gekke geluidjes. Gisteravond hoorden we een olifant vlak in de buurt – je hoort dat aan het kraken van de bomen, maar we zagen hem niet. Dat was de avond ervoor, op onze eerste plek, wel anders. Maar liefst drie grote olifanten (ze zijn hier echt veel groter dan die in Artis!) liepen op nog geen tien meter van onze tent. We zaten allemaal doodstil. De olifanten waren gewoon aan het kuieren, stonden eens stil, liepen weer een stukje, draaiden zich eens om en na verloop van tijd vertrokken ze weer. Olifanten zijn wel gevaarlijk, maar alleen als ze zich bedreigd voelen of zo.
We hebben inmiddels een paar tochten met een gids gemaakt. Zowel over land als op het water. Teveel gezien om op te noemen. Laat ik me beperken tot de leeuwen. De eerste ochtend zagen we – nou ja, zag de gids – sporen van een leeuw. Die zijn we gaan volgen (in een open safari landrover). Uiteindelijk vonden we een mannetje en een vrouwtje slapend onder een boom. Ze keken wat verstoord, maar bleven rustig liggen. We konden ze tot op een paar meter benaderen (brrr, ik zat aan de kant van de leeuwen). ’s Avonds zijn we met dezelfde gids kijken of ze er nog waren. Ze hadden zich een klein stukje verplaatst, want ze waren de liefde gaan bedrijven. Als ze daar eenmaal mee beginnen dan wordt de leeuwin ongeveer iedere 7 minuten besprongen, maar alleen als ze staat. Dat kan dagen doorgaan. Het werd donker, maar gelukkig hadden we een grote schijnwerper bij ons. Na verloop van tijd weggegaan en toen kregen we via de radio een berichtje dat er ergens anders ook nog leeuwen moesten zijn. In het donker toch gevonden. Onze gids was echter bezorgd: de jonge leeuwen (8 maanden oud) en de moeder waren er niet. Na enig zoeken ook gevonden.
Vandaag gaan we naar een dorpje (dat betekent een aantal hutjes, heel veel kinderen en aardige mannen en vrouwen) waar ze nog op de manier uit het ijzeren tijdperk aan het smeden zijn. Daarna ’s middags een tocht over de rivier hier. We zijn benieuwd.
Vanmiddag is in Haarlem de opening van de tentoonstelling van Haarlem tot Harlem (of zoiets). Gek idee.
Willemien.

Aids, malaria en TBC

Kitwe, woensdag 26 augustus 2009

Ieder van ons was op haar/zijn eigen manier enigszins gespannen over wat we zouden gaan meemaken vandaag. Wij mochten meelopen met de “Care givers van the Anglican Church” in een buiten gebied van Kitwe. Na 20 minuten gereden te hebben over een weg welke eens voorzien was van asfalt, maar nu voornamelijk bestaat uit gaten en diepere gaten en resten van asfalt. We kwamen aan en werden welkom geheten door een groep dansende vrouwen en 2 heren, in uniformen, zij waren de mensen die ons later gingen rondleiden door hun wijk. Als er al ijs was dan was het zeer snel gebroken omdat ze erg moesten lachen om mijn heup gewieg. Na een voorstel rondje gingen we op pad. Het bleek dat al deze mensen zich tenminste 2 dagen in de week geheel vrijwillig en belangloos inzetten om hun zieke mede mens te helpen. We gingen lopend op pad, allemaal contact makend met de kinderen die wij op straat (lees zandpad) tegen kwamen. Eerst bezochten wij een jongen van tien, hij was gelukkig al aan de beterende hand, hij bleek HIV besmet, leed aan TBC en had een hernia. De hernia kon pas verholpen worden als de TBC bestreden was. De hele familie was blij dat wij op bezoek kwamen en gaven ons maar wat graag een hand. Ze vertelden trots dat de genezing van hun zoon mede aan de hulp van de care givers te danken is. Deze blijdschap, dankbaarheid en ook het vertrouwen in the care givers kwam bij ieder bezoek naar voren, maar ook de familieleden werden geprezen dat zij de zieke zo goed ondersteunen. De care givers vroegen hen steeds of ze dit wilden blijven doen omdat dit het genezingsproces zeker ten goede kwam. Zo kwamen we ook bij een meneer die eigenlijk zo ziek was dat hij normaliter sliep als the care giver langs kwam, maar nu vanwege het feit dat buitenlandse mensen HEM blijkbaar de moeite waard vonden en tijdnamen om HEM te komen bezoeken, maakte dat hij wakker was, aangekleed, zijn kamer opgeruimd. Sterker nog hij zat glunderend op zijn bed te wachten. Vertellend hoe fijn het was dat hij elke week bezocht werd door ZIJN Care GIVER. Op het moment dat we vroegen of we een foto van hem mochten maken was dit prima alleen wilde hij wel staand op de foto. Dus met al zijn kracht stond hij lachend op. We liepen door, gevolgd door een steeds groter wordende groep kinderen. Dit hadden we zelf een beetje veroorzaakt. Je denkt: ik geef een paar kinderen een ballon kunnen ze samen spelen, ook de pop van Emy en het spelletje van Menno vonden een nieuw iemand, maar voor je het weet lopen er hordes kinderen te vragen/bedelen om speelgoed. Na deze indrukwekkende wandeling kwamen we terug bij het startpunt en gingen we evalueren. Iedereen was erg onder de indruk van de inzet van the care givers, ze werden dus erg geprezen en bedankt. Hierna gingen we lunchen met de Bisschop. Ik had nog niet verteld dat we deze hele dag werden vergezeld door de Bisschop van the Anglican, een meneer van 50 die net zijn vrouw verloren had aan borstkanker en 2 jonge opgroeiende kinderen heeft. Hij bleek niet alleen Bisschop van het gebied maar ook nog tijdelijk te zijn aangesteld als Aartsbisschop van heel Zambia. Malawi, Botswana. Het bijzondere van deze man was niet alleen dat hij ruim de tijd nam om met ons mee te gaan, hij was ook één van de groep, ook bij de care givers. Hij sprak ook vol bewondering en respect over en met the caregivers. Na afloop van de lunch om 15.45 uur vertrokken Jonathan en ik richting vliegveld Ndola om de tweede auto te halen. Gelukkig en helaas realiseerde ik me net buiten Kitwe dat ik mijn creditcard in the guesthouse had laten liggen. Jonathan was terecht zwaar geïrriteerd. Dus omdraaien en snel terug naar het hotel om toch de auto op te kunnen halen.
Nathalie